'Αρθρο του κ. Γ.Ι.Στάθη
Οικονομολόγου, MSc Διοίκησης Υπηρεσιών ΕΣΥ,
Αναμφίβολα, το νοσοκομειακό πλέγμα του ΕΣΥ, τόσο ως προς τη γεωγραφική του διασπορά, όσο και ως προς την εσωτερική δομή των επιμέρους ιδρυμάτων, κάθε άλλο παρά αναπτύχθηκε με τη χρήση ποσοτικών και ποιοτικών δεικτών. Οι πραγματικές ανάγκες του πληθυσμού δεν υπήρξαν το κυρίαρχο κριτήριο, ώστε να μεγιστοποιηθεί το αποτέλεσμα από τη χρήση σπάνιων πόρων. Σχεδόν αποκλειστικά, κυριάρχησαν οι ψηφοθηρικές ανάγκες των πολιτευτών και οι ασφυκτικές πιέσεις του πληθωριστικού ιατρικού σώματος.
Η τρέχουσα οικονομική κρίση και η απαιτητική παρέμβαση της Τρόικας των δανειστών κατέστησαν υποχρεωτικό τον εξορθολογισμό του υγειονομικού κόστους, στο οποίο περιλαμβάνεται
και η επαναδιατύπωση του νοσοκομειακού χάρτη της χώρας, με την αναστολή λειτουργίας ή συγχώνευση ή συνδιοίκηση ή περιορισμό κλινών ή αλλαγή χρήσης ορισμένων νοσοκομειακών δομών.
Το τελευταίο αυτό αναγκαστικό εγχείρημα, αφενός συνεπάγεται έντονες αντιδράσεις και πολιτικό κόστος, αφετέρου δεν έχει εύκολη τεχνοκρατική λύση. Καθώς οι πολιτικοί δεν μπορούν ν΄ αποφύγουν την αντιμετώπιση του προβλήματος, θα πρέπει τουλάχιστον να μεριμνήσουν για τη λήψη ορθολογικών αποφάσεων, σε ασθενοκεντρική κατεύθυνση. Είναι προφανές ότι ο σχεδιασμός των αλλαγών μπορεί να είναι επιτυχής, μόνον αν ανατεθεί σε έμπειρα και αποδεδειγμένα ικανά στελέχη διοίκησης συστημάτων υγείας και νοσοκομείων. Αντί αυτού, όμως, οι πολιτικές ηγεσίες αναθέτουν μέχρι σήμερα ακριβοπληρωμένες μελέτες σε θεωρητικούς συνήθως καθηγητές, οι οποίοι δεν έχουν πρακτική γνώση του θέματος. Καθώς μάλιστα τα «παραδοτέα» συντάσσονται κυρίως από νεαρούς και παντελώς άπειρους μεταπτυχιακούς φοιτητές, ανάλογης ποιότητας είναι και οι προτάσεις που αποκομίζουν οι εκάστοτε υπουργοί.
Έτσι, η διεξαγόμενη συζήτηση για τον περιορισμό των νοσοκομειακών κλινών επικεντρώνεται σήμερα στον απλοϊκό δείκτη του «ποσοστού κάλυψης κλινών» (ΠΚΚ) κάθε ιδρύματος και μάλιστα με ύποπτες διαρροές λανθασμένων στατιστικών στοιχείων προς τα ΜΜΕ.
Το κριτήριο αυτό έχει βέβαια το προνόμιο να εμφανίζεται ως λογικοφανές κι επομένως να περιορίζει το πολιτικό κόστος από τις τελικές αποφάσεις. Στην πραγματικότητα, όμως, το ΠΚΚ αποκτά σημασία μόνον αν συνεξετασθεί με διάφορα άλλα κριτήρια, όπως είναι η εσωτερική σύνθεση ειδικοτήτων ενός νοσοκομείου, ο διαθέσιμος τεχνολογικός εξοπλισμός, η «μέση διάρκεια νοσηλείας» (ΜΔΝ), το «όνομα» (φήμη και πελατεία) κ.λπ.
Πέραν αυτών, κυρίαρχο κριτήριο για τον περιορισμό ή την αλλαγή χρήσης κλινών και για την επιλογή των νοσοκομείων όπου θα επέλθει, πρέπει πάντοτε να παραμένει η αποτελεσματική και ποιοτική κάλυψη των πληθυσμιακών αναγκών, αν βέβαια ασκείται ασθενοκεντρική και όχι άλλου είδους πολιτική. Μάλιστα, αυτό το κυρίαρχο κριτήριο μπορεί να γίνει σεβαστό, συνδυαζόμενο τόσο με συγκράτηση της δημόσιας υγειονομικής δαπάνης, όσο και με τη δημιουργία πρόσθετων εσόδων από την αξιοποίηση υπαρχουσών δομών. Αυτό που χρειάζεται επειγόντως είναι το επιστημονικό management του συστήματος, το οποίο δεν μπορούν να εισφέρουν ούτε θεωρητικοί καθηγητές, ούτε ακατάλληλοι νοσοκομειακοί διοικητές.
Η περίπτωση του Λεκανοπεδίου
Όπως προκύπτει από τα στοιχεία του πρώτου τριμήνου 2012, στην Αττική είναι ανεπτυγμένο το 40,2% των συνολικών κλινών του ΕΣΥ και πραγματοποιείται σ΄ αυτές το 36,3% των συνολικών νοσηλειών. Το ΠΚΚ των 39 νοσηλευτικών ιδρυμάτων του Λεκανοπεδίου κυμαίνεται από 27% μέχρι 122%, ενώ το μέσο ΠΚΚ ανέρχεται περίπου σε 81%. Παραμένουν ανενεργές τουλάχιστον 2.600 κλίνες, οι οποίες βέβαια προσαυξάνονται κατά τους θερινούς μήνες.
Με το λογικοφανές κριτήριο του μικρού ΠΚΚ (και με ανακριβή στοιχεία) διακινήθηκε πρόσφατα ως δημοσιογραφική διαρροή η κυβερνητική πρόθεση αναστολής της λειτουργίας κάποιων νοσοκομείων, όπως το Γ.Ν. Πατησίων (108 κλίνες), η «Πολυκλινική» (120), το «Ελπίς» (172), η «Παμμακάριστος» (200), το «Αμ. Φλέμινγκ» (244), ακόμα και του νοσοκομείου Νέας Ιωνίας (με 279 κλίνες και ΠΚΚ 88%) !
Φυσικά, είναι παντελώς απίθανο να αληθεύει η είδηση ως έχει, δεν αποκλείεται όμως να διεξάγεται συζήτηση αναστολής λειτουργίας για κάποια από τα παραπάνω, κυρίως περιφερειακά ιδρύματα. Όμως, μια τέτοια απόφαση θα υποχρεώσει πρόσθετο, αποκεντρωμένο πληθυσμό να κατευθυνθεί, σε ώρα ανάγκης, στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) της Λεωφόρου Βασ. Σοφίας και των παραδρόμων της. Σ΄ αυτή την περίπτωση πολλά περιστατικά θα καταλήξουν μέσα στα ασθενοφόρα λόγω βαρύτητας και χρονικής καθυστέρησης, πέραν του γεγονότος ότι τα κεντρικά αθηναϊκά νοσοκομεία έχουν ήδη ΠΚΚ κυμαινόμενο μεταξύ 91-110% (δηλαδή, ράντζα) !
Αν πρέπει ν΄ απελευθερωθούν κλίνες του ΕΣΥ, η ασθενοκεντρική και ορθολογική απάντηση είναι η μεταφορά επιλεγμένων, ειδικών κλινικών τμημάτων, από το κέντρο, σε νοσοκομεία όπως η Παμμακάριστος, το Πατησίων, η Πολυκλινική κ.λπ. Θ΄ αξιοποιηθεί η αργούσα σήμερα δυναμικότητά τους, θα εμπλουτισθούν με νέες ειδικότητες και θα προσφέρουν πληρέστερες υπηρεσίες, θ΄ αποκτήσουν κι αυτά «όνομα» και φυσικά ο πληθυσμός θα ταλαιπωρείται λιγότερο. Παράλληλα, υπάρχουν πολλοί, διάφοροι και δοκιμασμένοι διεθνώς τρόποι προσοδοφόρας αξιοποίησης των απελευθερωμένων εγκαταστάσεων των κεντρικών και διάσημων νοσοκομείων της Αθήνας, προς όφελος του ΕΣΥ.
Ασφαλώς, κάθε λύση συνεπάγεται πολιτικό κόστος και αντιδράσεις. Η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι η πρώτη και ανορθολογική περίπτωση συνεπάγεται επιδείνωση των συνθηκών για τους ασθενείς, αχρήστευση επενδυμένου κεφαλαίου και αντίδραση της κοινωνίας, ενώ η δεύτερη και ορθολογική σηματοδοτεί βελτίωση των όρων παροχής υπηρεσιών, αξιοποίηση των υποδομών, αλλά και αντίδραση μιας ομάδας επίλεκτων ιατρών. Η απόφαση έχει σαφή πολιτική διάσταση.
Τέλος, για νοσοκομεία όπως το «Ελπίς», το «Αμ. Φλέμινγκ», το Παίδων Πεντέλης κ.λπ., υπάρχουν εξειδικευμένες και εξαιρετικές προτάσεις αξιοποίησής τους, διατυπωμένες προ πολλού από τους πράγματι ειδικούς.
Η περίπτωση της Επαρχίας
Ο ασθενοκεντρικός επανασχεδιασμός του επαρχιακού νοσοκομειακού πλέγματος επιβάλει τη σοβαρή εκτίμηση των χιλιομετρικών αποστάσεων και την ανάγκη δημιουργίας αξιόπιστων εφημεριακών κέντρων σε όλη τη χώρα, χωρίς την αναποτελεσματική διασπορά ανθρώπινων και υλικών πόρων, που αυξάνει σήμερα τα κόστη και ταυτόχρονα μειώνει την ποιότητα και αποτελεσματικότητα των παραγόμενων υπηρεσιών υγείας. Στην περίπτωση των επαρχιακών νοσοκομείων το κριτήριο του ΠΚΚ, που ισχύει σήμερα, έχει μικρή και μόνον υποβοηθητική σημασία.
Υπάρχουν κάποιες οφθαλμοφανείς περιπτώσεις αναγκαίας συγχώνευσης, όπως αυτή του Νομού Αργολίδας.
Αλλά, τα πράγματα δεν είναι παντού τόσο απλά. Εναργές παράδειγμα αποτελεί ο παραλιακός άξονας της Δυτικής Πελοποννήσου, όπου μεταξύ Πάτρας και Καλαμάτας, που απέχουν μεταξύ τους 213 χιλιόμετρα, δραστηριοποιούνται σήμερα (ή υπολειτουργούν) τέσσερις(4) νοσοκομειακές δομές. Οι διαχεόμενες πληροφορίες, με βάση το απλοϊκό κριτήριο του ΠΚΚ, υπονοούν ότι επίκειται η αναστολή λειτουργίας των ιδρυμάτων των Κρεστένων (6%) και της Κυπαρισσίας (50%).
Ωστόσο, οι αυταπόδεικτες ανάγκες του πληθυσμού, όπως καθορίζονται από τα γεωγραφικά δεδομένα, υποδεικνύουν ότι, σε περίπτωση αναστολής λειτουργίας ή αλλαγής σκοπού ή χρήσης, αυτή θα πρέπει να αφορά στις νοσοκομειακές δομές των Κρεστένων και της Αμαλιάδας, με την ταυτόχρονη δημιουργία ενός ισχυρού νοσοκομειακού και εφημεριακού κέντρου στον Πύργο (97 χλμ από την Πάτρα).
Είναι πασιφανές ότι το επόμενο εφημεριακό κέντρο πρέπει να βρίσκεται στην Κυπαρισσία (60 χλμ από τον Πύργο και 68 χλμ από την Καλαμάτα). Επισημαίνεται ότι το νοσοκομείο Καλαμάτας απέχει 77 χλμ από τους Γαργαλιάνους και 81 χλμ από τα Φιλιατρά, πόλεις οι οποίες βρίσκονται σε απόσταση μόλις 28 και 14 χιλιομέτρων, αντίστοιχα, από την Κυπαρισσία, το νοσοκομείο της οποίας, άλλωστε, μπορεί να εξυπηρετήσει και πληθυσμό του Ν. Ηλείας, νοτίως της Ζαχάρως.
Το νοσοκομείο αυτό θα πρέπει ν΄ αξιοποιήσει την αργούσα δυναμικότητά του και να εμπλουτίσει τις προσφερόμενες υπηρεσίες του, με την προσθήκη 1-2 μικρών κλινικών τμημάτων, σε ειδικότητες που δεν διαθέτει σήμερα ούτε το μεγάλο νοσοκομείο Καλαμάτας, αναβαθμιζόμενο μ΄ αυτό τον τρόπο και παρέχοντας σφαιρικότερες υπηρεσίες στον πληθυσμό της περιοχής.
Σχετικά με την υποδομή του νοσοκομείου Αμαλιάδας, η οποία βρίσκεται σε εξαιρετικά προνομιακή περιοχή, η διακηρυγμένη κυβερνητική πολιτική ανάπτυξης του Ιατρικού Τουρισμού, μπορεί να προσφέρει ελκυστική απάντηση, πέραν του γεγονότος ότι ένα πολυδύναμο αστικό κέντρο υγείας, με δυνατότητα βραχείας νοσηλείας, πρέπει να συνεχίσει να λειτουργεί αποτελεσματικά στην πόλη, η οποία απέχει μόλις 19 χλμ από το νοσοκομειακό και εφημεριακό συγκρότημα του Πύργου.
Τέλος, πέραν της Δυτικής Πελοποννήσου, ανάλογα προβλήματα υπάρχουν (και αναζητούν ορθολογικές λύσεις, σε διάφορες περιοχές της χώρας. Η τεχνοκρατική προσέγγιση, με ασθενοκεντρικά κριτήρια, μπορεί να παράγει και να υποδείξει τις βέλτιστες αποφάσεις. Στην ελληνική πραγματικότητα, ωστόσο, εξακολουθεί να πλανάται το ζοφερό φάντασμα του λεγόμενου «πολιτικού κόστους», ικανού ν΄ ακυρώσει κάθε φιλολαϊκή πολιτική.
Οικονομολόγου, MSc Διοίκησης Υπηρεσιών ΕΣΥ,
Προέδρου Ελληνικής Εταιρείας Management
Υπηρεσιών Υγείας, πρώην Διοικητή και
Διευθυντή κρατικών νοσοκομείων
gstathis@eemyy.gr
Υπηρεσιών Υγείας, πρώην Διοικητή και
Διευθυντή κρατικών νοσοκομείων
gstathis@eemyy.gr
Η τρέχουσα οικονομική κρίση και η απαιτητική παρέμβαση της Τρόικας των δανειστών κατέστησαν υποχρεωτικό τον εξορθολογισμό του υγειονομικού κόστους, στο οποίο περιλαμβάνεται
και η επαναδιατύπωση του νοσοκομειακού χάρτη της χώρας, με την αναστολή λειτουργίας ή συγχώνευση ή συνδιοίκηση ή περιορισμό κλινών ή αλλαγή χρήσης ορισμένων νοσοκομειακών δομών.
Το τελευταίο αυτό αναγκαστικό εγχείρημα, αφενός συνεπάγεται έντονες αντιδράσεις και πολιτικό κόστος, αφετέρου δεν έχει εύκολη τεχνοκρατική λύση. Καθώς οι πολιτικοί δεν μπορούν ν΄ αποφύγουν την αντιμετώπιση του προβλήματος, θα πρέπει τουλάχιστον να μεριμνήσουν για τη λήψη ορθολογικών αποφάσεων, σε ασθενοκεντρική κατεύθυνση. Είναι προφανές ότι ο σχεδιασμός των αλλαγών μπορεί να είναι επιτυχής, μόνον αν ανατεθεί σε έμπειρα και αποδεδειγμένα ικανά στελέχη διοίκησης συστημάτων υγείας και νοσοκομείων. Αντί αυτού, όμως, οι πολιτικές ηγεσίες αναθέτουν μέχρι σήμερα ακριβοπληρωμένες μελέτες σε θεωρητικούς συνήθως καθηγητές, οι οποίοι δεν έχουν πρακτική γνώση του θέματος. Καθώς μάλιστα τα «παραδοτέα» συντάσσονται κυρίως από νεαρούς και παντελώς άπειρους μεταπτυχιακούς φοιτητές, ανάλογης ποιότητας είναι και οι προτάσεις που αποκομίζουν οι εκάστοτε υπουργοί.
Έτσι, η διεξαγόμενη συζήτηση για τον περιορισμό των νοσοκομειακών κλινών επικεντρώνεται σήμερα στον απλοϊκό δείκτη του «ποσοστού κάλυψης κλινών» (ΠΚΚ) κάθε ιδρύματος και μάλιστα με ύποπτες διαρροές λανθασμένων στατιστικών στοιχείων προς τα ΜΜΕ.
Το κριτήριο αυτό έχει βέβαια το προνόμιο να εμφανίζεται ως λογικοφανές κι επομένως να περιορίζει το πολιτικό κόστος από τις τελικές αποφάσεις. Στην πραγματικότητα, όμως, το ΠΚΚ αποκτά σημασία μόνον αν συνεξετασθεί με διάφορα άλλα κριτήρια, όπως είναι η εσωτερική σύνθεση ειδικοτήτων ενός νοσοκομείου, ο διαθέσιμος τεχνολογικός εξοπλισμός, η «μέση διάρκεια νοσηλείας» (ΜΔΝ), το «όνομα» (φήμη και πελατεία) κ.λπ.
Πέραν αυτών, κυρίαρχο κριτήριο για τον περιορισμό ή την αλλαγή χρήσης κλινών και για την επιλογή των νοσοκομείων όπου θα επέλθει, πρέπει πάντοτε να παραμένει η αποτελεσματική και ποιοτική κάλυψη των πληθυσμιακών αναγκών, αν βέβαια ασκείται ασθενοκεντρική και όχι άλλου είδους πολιτική. Μάλιστα, αυτό το κυρίαρχο κριτήριο μπορεί να γίνει σεβαστό, συνδυαζόμενο τόσο με συγκράτηση της δημόσιας υγειονομικής δαπάνης, όσο και με τη δημιουργία πρόσθετων εσόδων από την αξιοποίηση υπαρχουσών δομών. Αυτό που χρειάζεται επειγόντως είναι το επιστημονικό management του συστήματος, το οποίο δεν μπορούν να εισφέρουν ούτε θεωρητικοί καθηγητές, ούτε ακατάλληλοι νοσοκομειακοί διοικητές.
Η περίπτωση του Λεκανοπεδίου
Όπως προκύπτει από τα στοιχεία του πρώτου τριμήνου 2012, στην Αττική είναι ανεπτυγμένο το 40,2% των συνολικών κλινών του ΕΣΥ και πραγματοποιείται σ΄ αυτές το 36,3% των συνολικών νοσηλειών. Το ΠΚΚ των 39 νοσηλευτικών ιδρυμάτων του Λεκανοπεδίου κυμαίνεται από 27% μέχρι 122%, ενώ το μέσο ΠΚΚ ανέρχεται περίπου σε 81%. Παραμένουν ανενεργές τουλάχιστον 2.600 κλίνες, οι οποίες βέβαια προσαυξάνονται κατά τους θερινούς μήνες.
Με το λογικοφανές κριτήριο του μικρού ΠΚΚ (και με ανακριβή στοιχεία) διακινήθηκε πρόσφατα ως δημοσιογραφική διαρροή η κυβερνητική πρόθεση αναστολής της λειτουργίας κάποιων νοσοκομείων, όπως το Γ.Ν. Πατησίων (108 κλίνες), η «Πολυκλινική» (120), το «Ελπίς» (172), η «Παμμακάριστος» (200), το «Αμ. Φλέμινγκ» (244), ακόμα και του νοσοκομείου Νέας Ιωνίας (με 279 κλίνες και ΠΚΚ 88%) !
Φυσικά, είναι παντελώς απίθανο να αληθεύει η είδηση ως έχει, δεν αποκλείεται όμως να διεξάγεται συζήτηση αναστολής λειτουργίας για κάποια από τα παραπάνω, κυρίως περιφερειακά ιδρύματα. Όμως, μια τέτοια απόφαση θα υποχρεώσει πρόσθετο, αποκεντρωμένο πληθυσμό να κατευθυνθεί, σε ώρα ανάγκης, στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) της Λεωφόρου Βασ. Σοφίας και των παραδρόμων της. Σ΄ αυτή την περίπτωση πολλά περιστατικά θα καταλήξουν μέσα στα ασθενοφόρα λόγω βαρύτητας και χρονικής καθυστέρησης, πέραν του γεγονότος ότι τα κεντρικά αθηναϊκά νοσοκομεία έχουν ήδη ΠΚΚ κυμαινόμενο μεταξύ 91-110% (δηλαδή, ράντζα) !
Αν πρέπει ν΄ απελευθερωθούν κλίνες του ΕΣΥ, η ασθενοκεντρική και ορθολογική απάντηση είναι η μεταφορά επιλεγμένων, ειδικών κλινικών τμημάτων, από το κέντρο, σε νοσοκομεία όπως η Παμμακάριστος, το Πατησίων, η Πολυκλινική κ.λπ. Θ΄ αξιοποιηθεί η αργούσα σήμερα δυναμικότητά τους, θα εμπλουτισθούν με νέες ειδικότητες και θα προσφέρουν πληρέστερες υπηρεσίες, θ΄ αποκτήσουν κι αυτά «όνομα» και φυσικά ο πληθυσμός θα ταλαιπωρείται λιγότερο. Παράλληλα, υπάρχουν πολλοί, διάφοροι και δοκιμασμένοι διεθνώς τρόποι προσοδοφόρας αξιοποίησης των απελευθερωμένων εγκαταστάσεων των κεντρικών και διάσημων νοσοκομείων της Αθήνας, προς όφελος του ΕΣΥ.
Ασφαλώς, κάθε λύση συνεπάγεται πολιτικό κόστος και αντιδράσεις. Η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι η πρώτη και ανορθολογική περίπτωση συνεπάγεται επιδείνωση των συνθηκών για τους ασθενείς, αχρήστευση επενδυμένου κεφαλαίου και αντίδραση της κοινωνίας, ενώ η δεύτερη και ορθολογική σηματοδοτεί βελτίωση των όρων παροχής υπηρεσιών, αξιοποίηση των υποδομών, αλλά και αντίδραση μιας ομάδας επίλεκτων ιατρών. Η απόφαση έχει σαφή πολιτική διάσταση.
Τέλος, για νοσοκομεία όπως το «Ελπίς», το «Αμ. Φλέμινγκ», το Παίδων Πεντέλης κ.λπ., υπάρχουν εξειδικευμένες και εξαιρετικές προτάσεις αξιοποίησής τους, διατυπωμένες προ πολλού από τους πράγματι ειδικούς.
Η περίπτωση της Επαρχίας
Ο ασθενοκεντρικός επανασχεδιασμός του επαρχιακού νοσοκομειακού πλέγματος επιβάλει τη σοβαρή εκτίμηση των χιλιομετρικών αποστάσεων και την ανάγκη δημιουργίας αξιόπιστων εφημεριακών κέντρων σε όλη τη χώρα, χωρίς την αναποτελεσματική διασπορά ανθρώπινων και υλικών πόρων, που αυξάνει σήμερα τα κόστη και ταυτόχρονα μειώνει την ποιότητα και αποτελεσματικότητα των παραγόμενων υπηρεσιών υγείας. Στην περίπτωση των επαρχιακών νοσοκομείων το κριτήριο του ΠΚΚ, που ισχύει σήμερα, έχει μικρή και μόνον υποβοηθητική σημασία.
Υπάρχουν κάποιες οφθαλμοφανείς περιπτώσεις αναγκαίας συγχώνευσης, όπως αυτή του Νομού Αργολίδας.
Αλλά, τα πράγματα δεν είναι παντού τόσο απλά. Εναργές παράδειγμα αποτελεί ο παραλιακός άξονας της Δυτικής Πελοποννήσου, όπου μεταξύ Πάτρας και Καλαμάτας, που απέχουν μεταξύ τους 213 χιλιόμετρα, δραστηριοποιούνται σήμερα (ή υπολειτουργούν) τέσσερις(4) νοσοκομειακές δομές. Οι διαχεόμενες πληροφορίες, με βάση το απλοϊκό κριτήριο του ΠΚΚ, υπονοούν ότι επίκειται η αναστολή λειτουργίας των ιδρυμάτων των Κρεστένων (6%) και της Κυπαρισσίας (50%).
Ωστόσο, οι αυταπόδεικτες ανάγκες του πληθυσμού, όπως καθορίζονται από τα γεωγραφικά δεδομένα, υποδεικνύουν ότι, σε περίπτωση αναστολής λειτουργίας ή αλλαγής σκοπού ή χρήσης, αυτή θα πρέπει να αφορά στις νοσοκομειακές δομές των Κρεστένων και της Αμαλιάδας, με την ταυτόχρονη δημιουργία ενός ισχυρού νοσοκομειακού και εφημεριακού κέντρου στον Πύργο (97 χλμ από την Πάτρα).
Είναι πασιφανές ότι το επόμενο εφημεριακό κέντρο πρέπει να βρίσκεται στην Κυπαρισσία (60 χλμ από τον Πύργο και 68 χλμ από την Καλαμάτα). Επισημαίνεται ότι το νοσοκομείο Καλαμάτας απέχει 77 χλμ από τους Γαργαλιάνους και 81 χλμ από τα Φιλιατρά, πόλεις οι οποίες βρίσκονται σε απόσταση μόλις 28 και 14 χιλιομέτρων, αντίστοιχα, από την Κυπαρισσία, το νοσοκομείο της οποίας, άλλωστε, μπορεί να εξυπηρετήσει και πληθυσμό του Ν. Ηλείας, νοτίως της Ζαχάρως.
Το νοσοκομείο αυτό θα πρέπει ν΄ αξιοποιήσει την αργούσα δυναμικότητά του και να εμπλουτίσει τις προσφερόμενες υπηρεσίες του, με την προσθήκη 1-2 μικρών κλινικών τμημάτων, σε ειδικότητες που δεν διαθέτει σήμερα ούτε το μεγάλο νοσοκομείο Καλαμάτας, αναβαθμιζόμενο μ΄ αυτό τον τρόπο και παρέχοντας σφαιρικότερες υπηρεσίες στον πληθυσμό της περιοχής.
Σχετικά με την υποδομή του νοσοκομείου Αμαλιάδας, η οποία βρίσκεται σε εξαιρετικά προνομιακή περιοχή, η διακηρυγμένη κυβερνητική πολιτική ανάπτυξης του Ιατρικού Τουρισμού, μπορεί να προσφέρει ελκυστική απάντηση, πέραν του γεγονότος ότι ένα πολυδύναμο αστικό κέντρο υγείας, με δυνατότητα βραχείας νοσηλείας, πρέπει να συνεχίσει να λειτουργεί αποτελεσματικά στην πόλη, η οποία απέχει μόλις 19 χλμ από το νοσοκομειακό και εφημεριακό συγκρότημα του Πύργου.
Τέλος, πέραν της Δυτικής Πελοποννήσου, ανάλογα προβλήματα υπάρχουν (και αναζητούν ορθολογικές λύσεις, σε διάφορες περιοχές της χώρας. Η τεχνοκρατική προσέγγιση, με ασθενοκεντρικά κριτήρια, μπορεί να παράγει και να υποδείξει τις βέλτιστες αποφάσεις. Στην ελληνική πραγματικότητα, ωστόσο, εξακολουθεί να πλανάται το ζοφερό φάντασμα του λεγόμενου «πολιτικού κόστους», ικανού ν΄ ακυρώσει κάθε φιλολαϊκή πολιτική.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
- Παρακαλούμε αφήστε το σχόλιο σας στα Ελληνικά και σε κόσμιο ύφος.
Σχόλια με greeklish και υβριστικού περιεχομένου θα διαγράφονται.
- H Ομάδα Διαχείρισης του Kyparissia News Blog δεν αντιπαρατίθεται και δεν συνδιαλέγεται με τους αναγνώστες στο πεδίο σχολιασμού, σχετικά με δημοσιεύσεις και άρθρα (με μόνη εξαίρεση διαδικαστικά-λειτουργικά θέματα του ιστολογίου).
- Οι απόψεις των αναγνωστών δεν αντιπροσωπεύουν τις θέσεις του blog και αποτελούν αποκλειστικά προσωπικές τους τοποθετήσεις.