Συνέντευξη του Δημήτρη Αντωνόπουλου (PASARELLAS) στο xyloraketa.gr

Ο βετεράνος της ρακέτας Δημήτρης Αντωνόπουλος, πιο γνωστός ώς «Pasarellas», μας μίλησε για τα πρώτα χρόνια της ρακετικής του ζωής και τη συμβολή του στη δημιουργία και εξέλιξη του αθλήματος.

"Η ιστορία μου ξεκινάει το 1970, μόλις 16 χρονών, είδα ένα ζευγάρι στη Γλυφάδα να παίζει ρακέτες και ήταν τόσο έντονη η επιθυμία μου να παίξω και εγώ , που την επόμενη μέρα έφτιαξα την πρώτη ρακέτα μόνος μου, από πλακάζ, και ξεκίνησα να παίζω. Οι παίχτες που γνώρισα στην πορεία μου ήταν μεγάλοι σε αξία και τεχνική. Από όλους αυτούς τους παίχτες επέλεξα ορισμένους για δασκάλους μου, όπως ο Θανάσης Οικονομόπουλος (αδελφός του Τάκη του τερματοφύλακα του Παναθηναϊκού) , ο Μπάρμπα Λουκάς, ο Κερκυραίος και ο Αποστόλης. 

Τότε οι παίχτες έπαιζαν σε μία απόσταση από τα 10-12 μέτρα, καρφωμένοι στην ίδια θέση, με ελαφριές κινήσεις μόνο προς τα πίσω στο κάρφωμα του αντίπαλου. Μπορούσαν να ανταλλάξουν από μία έως και δέκα μπάλες μεταξύ τους χωρίς ο τέταρτος παίχτης να παίρνει μπάλα. Αυτό ήταν κάτι που με ενοχλούσε γιατί δεν αισθανόμουν ότι το παιχνίδι παίζεται ισότιμα.

Στην πορεία λοιπόν, μετά από πέντε χρόνια πάγκου και παρακολουθώντας με τις ώρες όλους αυτούς τους μεγάλους (όπως η ομάδα του Παρούση, Πετσόπουλου, Πολύδωρα και Μιχαηλίδη), και μη τολμώντας να τους ζητήσω να συμμετάσχω, έπεσα πάνω στο Στράτο Λαδόπουλο, ο οποίος εκτίμησε το ζήλο και την προθυμία που είχα για τη ρακέτα και με πήγε στη Β’ Ακτή Βούλας για να κάνουμε εκεί κάποια παιχνίδια. Εκεί μου γνώρισε τους Βασιλειάδη, Μπαλωτή, Ελευθεράκη (ποδοσφαιριστής Παναθηναϊκού) και άλλους οι οποίοι έπαιζαν ένα άλλου είδους παιχνίδι με θεαματικές εναλλαγές. 

Μπαίνοντας μέσα σε αυτή την ομάδα παιχτών, όλοι με βοήθησαν αμέσως και με στήριξαν, ιδιαιτέρως ο Λάκης Βασιλειάδης, με τον οποίο έγινα «κολλητός» από την πρώτη μέρα. Ήταν ο άνθρωπος που με βοήθησε να σταθώ μέσα σε αυτή την ομάδα.

"Pasarellas in action"

Όμως και αυτή η ομάδα είχε το μειονέκτημα των δέκα το πολύ χτυπημάτων και μετά πτώση. Δηλαδή όχι μεγάλη διάρκεια στο κάθε σετ.

Το 1979 θυμάμαι, όταν έγινε το παγκόσμιο κύπελλο της Αργεντινής κάποιοι με παρομοίασαν με το κορυφαίο σέντερ μπακ της εθνικής Αργεντινής Daniel Pasarella και από τότε μου έμεινε αυτό το όνομα σε σημείο που πολλοί γνωστοί μου ακόμα και σήμερα να αγνοούν το πραγματικό μου επίθετο. Τότε ήταν και η εποχή που μεταφερθήκαμε από την πλαζ της Βούλας, που ήδη παίζαμε ένα χρόνο, στην πλαζ της Βουλιαγμένης. Εκεί πια ξεκινάει η προσωπική μου πορεία στο χώρο της ξυλορακέτας . Μία πορεία που θα θυμούνται για πάντα όσοι είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν τα παιχνίδια που γίνονταν εκείνη την εποχή. Με ότι καλύτερο υπήρχε από πλευράς παικτών. Παπαδόπουλος (Ταχυδρόμος), Μπαλωτής, Βασιλειάδης, Λαδόπουλος κ.α. Εκεί ολοκληρώνεται επίσης και το σύστημα του «χιαστί» (δηλαδή να μοιράζεται η μπάλα μία-μία στους παίκτες).

Στη δεκαετία 1980-1990 καθιερώνω το παιχνίδι του «χιαστί» και μετά από αλλεπάλληλες συζητήσεις με τους παλαιούς καταφέρνω να διοργανώσω μερικές επιδείξεις και συναντήσεις, αλλά όχι σπουδαία πράγματα. Το 1992 εντελώς αναπάντεχα, εμφανίζεται ο κος Ιωάννης Πουλάκης, Ελληνοαμερικανός, μας καλεί και μας παρουσιάζει ένα παιχνίδι στο οποίο μετράται με αντικειμενικά κριτήρια η βαθμολογία. 

Προσπάθησε πάρα πολύ και παρουσίασε το νέο στυλ σε αρκετούς ομίλους ακόμα και σε κλειστά γήπεδα του μπάσκετ. Δυστυχώς δεν καρποφόρησε γιατί δεν άρεσε στους περισσότερους παίκτες, λόγω του ότι ο απέναντι σου έπαυε να είναι συμπαίκτης σου και ήταν αντίπαλος που έπρεπε να τον περάσεις.

Και ερχόμαστε στο 1996, όπου η εταιρεία TDK διοργάνωσε ένα τουρνουά ξυλορακέτας στα Αστέρια Γλυφάδας και μας έδωσε το κίνητρο και την ώθηση να κάνουμε τα επόμενα τουρνουά μας.

Μέσα από συζητήσεις και πολλές ανεπίσημες διοργανώσεις καταλήξαμε το 2006 να ιδρύσουμε ένα σύλλογο με την επωνυμία ΠΣΑΞ (Πανελλήνιος Σύλλογος Αντισφαίρισης Ξυλορακέτας), ο οποίος θα ασχολείται μόνο με τη ξυλορακέτα και θα έχει συντονιστικό ρόλο ως προς την ανάπτυξη του παιχνιδιού και την μετεξέλιξη του σε άθλημα.

Καταβάλλαμε όλοι μεγάλη προσπάθεια και μετά από πολλές συναντήσεις και ώρες συζητήσεων καταλήξαμε στη χρήση ενός συστήματος για την αντικειμενική καταμέτρηση της βαθμολογίας που θα βασίζεται σε κάμερες ιδιαιτέρως υψηλής ταχύτητας λήψης. Κατόπιν αρκετών δοκιμαστικών, φέτος μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το σύστημα δουλεύει απολύτως ικανοποιητικά. Γιατί το παιχνίδι αυτό δεν είναι απλά ξυλορακέτα πλέον. Με το σύστημα μέτρησης, για να συλλέξεις πόντους απαιτείται μεγάλη φυσική κατάσταση, τεχνική και δύναμη.

Προσωπικά είμαι πολύ χαρούμενος, γιατί καταφέραμε να οργανώσουμε ένα πρωτάθλημα με αντικειμενικά κριτήρια που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από άλλα αθλήματα. Δίνω πολλά συγχαρητήρια στον ΠΣΑΞ για την τεράστια προσπάθεια που έχει καταβάλλει καθώς και σε όλους τους συλλόγους για τη συμπαράστασή τους.

"Pasarellas - Μ.Μαραγκός του Α.Ο.Ξ.Αίγινας"