«Η Ζωή μ' αρέσει πολύ». Η γυναίκα που το φωνάζει αυτό, ήταν και παραμένει μία από τις ωραιότερες γυναίκες του θεάτρου και του κινηματογράφου. Στην αυγή του 2012 η Ζωζώ Σαπουντζάκη παραμένει έφηβη... κάνει βόλτες με τη μηχανή της και τρέχει να προλάβει το μέλλον «που είναι δυνατό και έντονο σαν το κόκκινο μαντίλι που φοράει...»
Μία ανάσα πριν από την Πρωτοχρονιά η Ζωζώ Σαπουντζάκη μιλάει στο περιοδικό Downtown για τη ζωή της και θυμάται: «Ένας άραβας όταν εμφανιζόμουν στο παραλιακό κέντρο «Παγκόσμιο» μου πρόσφερε ένα δαχτυλίδι, τον ευχαρίστησα αλλά δεν το δέχτηκα, Ήμουν μυαλωμένη.(...) Δεν ήμουν ψώνιο, αλλά πιστεύω σ' αυτό που κουβαλάω πάνω μου. Και πρόσεχα πάντα το σώμα μου, αν και είμαι γλυκατζού.(...) Τα στερήθηκα όλα και απλώς τα μύριζα. Έλεγα στον εαυτό μου «πες ότι έφαγες». Παρηγοριόμουν στη σκέψη ότι θα φορούσα μια τουαλέτα και θα έλεγα της μοδίστρας... σφίξε κι άλλο!»
Όσο για τις απουσίες της ζωής της; «Το βράδυ που πέθανε ο αδελφός μου, πήγα και δούλεψα και ήμουν πολύ καλή! Η μάνα μου καθόταν απέναντι και μου έδινε κουράγιο».
Μία ανάσα πριν από την Πρωτοχρονιά η Ζωζώ Σαπουντζάκη μιλάει στο περιοδικό Downtown για τη ζωή της και θυμάται: «Ένας άραβας όταν εμφανιζόμουν στο παραλιακό κέντρο «Παγκόσμιο» μου πρόσφερε ένα δαχτυλίδι, τον ευχαρίστησα αλλά δεν το δέχτηκα, Ήμουν μυαλωμένη.(...) Δεν ήμουν ψώνιο, αλλά πιστεύω σ' αυτό που κουβαλάω πάνω μου. Και πρόσεχα πάντα το σώμα μου, αν και είμαι γλυκατζού.(...) Τα στερήθηκα όλα και απλώς τα μύριζα. Έλεγα στον εαυτό μου «πες ότι έφαγες». Παρηγοριόμουν στη σκέψη ότι θα φορούσα μια τουαλέτα και θα έλεγα της μοδίστρας... σφίξε κι άλλο!»
Όσο για τις απουσίες της ζωής της; «Το βράδυ που πέθανε ο αδελφός μου, πήγα και δούλεψα και ήμουν πολύ καλή! Η μάνα μου καθόταν απέναντι και μου έδινε κουράγιο».
Θεά οπως πάντα!!!
ΑπάντησηΔιαγραφή