Πεθαίνεις μόνο όταν σε βλέπουμε...

Γράφει ο Γιώργος Καλογερόπουλος

Οπως παντα,για καθετι που θελω να τοποθετηθω,για καθετι που με προβληματιζει αφηνω το χρονο να καταλαγιασει τη σκονη και να δω το τοπιο καθαρα,αλλα κυριως να μπορουν να το δουν αυτοι που απευθυνομαι...
Ετσι λοιπον με αφορμη αλλα και αιτια ταυτοχρονα την προχθεσινη αυτοκτονια του ηλικιωμενου συνταξιουχου στο Συνταγμα βρηκα το ερεθισμα να σκεφθω καποια πραγματα αλλα και να αναλυσω μια κοινωνικη συμπεριφορα η οποια με βρισκει αντιθετο.
Και εξηγω:
O 77χρονος αυτοκτονησε με εναν ιδιαιτερα εντυπωσιακο και ''σκηνοθετημενο'' επικα τροπο κυριως επιλεγοντας τον τοπο που θα το κανει αλλα και τον τροπο που επικοινωνησε τους λογους που επραξε την εσχατη πραξη της αυτοχειριας.
Ηταν κατ'εμε η ιδανικη παραγγελια για τα αιμοδιψη ΜΜΕ αλλα και τα παντα σε ετοιμοτητα καποια κομματα τα οποια περιμενουν τετοιες εκπληκτικες ''ευκαιριες'' για να δρασουν επαναστατικα δηθεν.
Δεν θα εξετασω τους λογους που ο απελπισμενος εφθασε σε αυτη την επιλογη -αλλωστε δεν γραφω σημερα αυτη μου τη τοποθετηση για να κανω αυτο- αλλα θα σταθω στο γεγονος
οτι ακριβως την ιδια πραξη εχουν κανει ολους τους προηγουμενους μηνες αρκετοι συμπολιτες μας και κυριως συνανθρωποι μας αν καποιοι καταλαβαινουν τη διαφορα.Απλα αυτοι επελεξαν να το κανουν προφανως στο σπιτι τους,οποτε ή δεν το μαθαμε ποτε ή περασε στα ''ψιλα'' των αστυνομικων δελτιων.

Την ιδια ωρα επισης, που καποιοι αυτοκτονουν υπαρχουν χιλιαδες οικογενειες που πεινουν,αλλες τοσες που περνανε δυσκολα και επισης καποιες λιγοτερες που εχουν μεινει αστεγες,μια βολτα στην οδο Αθηνας στις στοες θα σας δειξει τη πραγματικοτητα και θα παρουσιασει τους ''νεοαστεγους'' εμπρος στα ματια σας.
Αλλα κανενας αλλος δεν το βλεπει και ουτε θα το δει ποτε αν δεν περπατησει σε αυτους τους δρομους.

Και αυτο γιατι η φτωχεια και η μιζερια δεν πουλαει,ουτε ξεσηκωνει,ποσο μαλλον δεν φερνει νουμερα και ποσοστα.Μαλλον το αντιθετο,αναδεικνυει τη τελματωμενη κατασταση της κοινωνιας,της κοινωνιας που αποστρεφουμε το προσωπο για να μη συναντησουμε καπου εκει ισως και μια δικη μας μιζερια.
Ετσι κι αλλιως μια γρηγορη ματια στον αδυναμο του δρομου ειναι ικανη να ισχυροποιησει το ''Εγω'' μας και να μας θεσει σε θεση ισχυος,διαψευδοντας τις οποιες αδυναμιες μας εφερε η σημερινη κοινωνια,διδοντας μας τη ψευδαισθηση αλλα και το παυσιπονο οτι ''υπαρχουν και χειροτερα...''
Αλλωστε ο αργος θανατος κραταει παντα πολυ εξ ου και πιο μαρτυρικος.

Που ειναι τελικα ολοι αυτοι με τις καμερες,αλλα και τα κουστουμια αλλα και οι ''επαναστατες'' σε ολη αυτη τη δυστυχια που αναφερω στη προηγουμενη παραγραφο; Ακομη και ο καθενας απο εμας,που αναθεματιζουμε με αφορμη το γεγονος ενος εντυπωσιακου θανατου,που ειναι;
Ενα αγανακτισμενο status στο Facebook ή στο Twitter  για τις εντυπωσεις ειναι αρκετο...

Απλα δεν εμφανιζονται,δεν υπαρχουν,δεν τους ενδιαφερει...γιατι επισης απλα,το ολο θεμα δεν ειναι καλος επικοινωνιακος αγωγος,δεν εξυπηρετει συμφεροντα,δεν εχει τοσο αιμα οσο πρεπει ουτε και τοση φασαρια οση απαιτειται,οσο ο κροτος ενος πιστολιου σε δημοσιο χωρο,ενω απο εμας τους καθημερινους ανθρωπους,απαιτει ενεργεια και δραση που ειτε δεν εχουμε,ειτε δεν θελουμε ο καθενας για τους δικους του λογους να διαθεσουμε.

Ο νομος της φυσης των ζωων,που περιμενουν να ξεσκισουν τη σαρκα αυτου που αιμορραγει και ''μυριζει΄΄ θανατο στη πληρη εφαρμογη της ''πολιτισμενης'' κοινωνιας μας και ''υγειους'' δημοκρατιας!
Και αν το εναρκτηριο λακτισμα μιας επαναστασης,μιας δρασης ειναι παντα το μεγεθος του χρονου που αναλογει στα δελτια,τοτε πολυ φοβαμαι, ισως αυτο να μην ερθει ποτε!

Στην Ελλαδα του 2012 εισαι,υπαρχεις και το χειροτερο,πεθαινεις μονο αν εχεις φωναξει τα καναλια...

Υ.Γ.: Στη ζωη εχει νοημα να μαχεσαι μονο αν ζεις...και ηρωισμος ειναι να πεσεις μαχομενος,οχι σβηνωντας τα φωτα...αλλωστε αν περασεις τη ''πορτα'' δε νομιζω οτι εχει κατι απο πισω...